Soms gebeurt er iets verdrietigs in je leven. Iemand die je lief vindt gaat dood. Of een relatie gaat uit. Of je verliest je werk, je gezondheid of een droom die je had. Dat noemen we verlies.

Verlies doet pijn. Dat is heel normaal.

Veel mensen denken dat rouw alleen maar huilen is. Maar rouw is eigenlijk alles wat je voelt als je iets belangrijks kwijt bent. Dat kan verdriet zijn, maar ook boosheid, leegte, vermoeidheid of zelfs helemaal niets voelen.

Je hoofd en je lichaam proberen te begrijpen wat er is gebeurd.

Je kunt het een beetje vergelijken met een doos met herinneringen. Als er iets groots gebeurt, wordt die doos ineens opengetrokken. Alle gevoelens, beelden en gedachten liggen dan door elkaar op tafel. Dat kan verwarrend en zwaar voelen.

Sommige mensen willen het verdriet snel wegduwen. Ze gaan hard werken, zorgen voor anderen of proberen vooral “sterk” te zijn. Dat lijkt even te helpen, maar vaak blijft het gevoel ergens van binnen wachten. Gevoelens willen namelijk maar één ding: gezien worden. Als een gevoel er mag zijn, gebeurt er iets bijzonders. Je lichaam kan het stukje bij beetje verwerken. Alsof je een kast opruimt. Eerst ligt alles door elkaar, maar langzaam krijgt alles een plek.

Dat betekent niet dat je vergeet wat er gebeurd is. Het betekent dat de scherpe randjes zachter worden.Rouwen is dus geen probleem dat opgelost moet worden.
Het is een proces waar je doorheen beweegt. Soms snel. Soms langzaam. Soms met een stap vooruit en weer twee terug en dat is allemaal oké, want rouw heeft geen klok.

Het belangrijkste om te onthouden is dit:
Er is niets mis met jou als je rouwt. Je lichaam en je gevoel doen precies wat ze horen te doen:
ruimte maken voor wat er gebeurd is en langzaam, heel langzaam, komt er naast het verdriet ook weer plek voor licht.